سال آزاری (آزارو)

درسال های 1300تا1295شمسی گونه ای بیماری سخت وکشنده وواگیریک باره وبه سان بلایی آسمانی وخانمان سوز برسرمردم فرودآمدودرزمان کوتاهی همه گیرشددرمیانه های پاییزاندک کسانی درجاهایی به آن دچارشدندونشانه های آن که درآغازچون سرماخوردگی بودبرپایه روال همیشگی وهرساله آن بویژه درچنین روزهایی تازگی نداشت امااین بارمانندهمیشه نبودچراکه دراندک زمانی بسیاری ازمردم دردام آن افتادندوپیامدهای سخت ترازهمیشه ومرگباربودبیماران تب های بسیارشدیدی می گرفتندوسینه آنان چون آتش می سوخت ودیگرنمی توانستندنفس بکشندوتنهاپس ازچندروزازپای درآمده ومی مردند.آنان که ازمرگ نجات پیدامی کردندنیزبسیاررنجوروناتوان می شدندودچارسرفه های آزاردهنده وپی درپی می شدند.پدران ومادران درپیش چشم فرزندان جان می دادندوفرزندان دردست پدران ومادران می مردندوکاری ازدست هیچ کس ساخته نبود.باگذشت زمان کوتاهی نزدیک همگی مردم به این بیماری دچارشدندوچنان بیماری ومرگ برسرآبادی هاوشهروروستاهاسایه شوم خودراگستردکه هرگونه تکان وجنبش وراه رفتنی به ویژه درمیان روستاهاوآبادی هابه چشم نمی آمدوهیچ نشانه ای ازکاری یاتلاشی دیده نمی شددیگرکسی دراندیشه ودغدغه به خاک سپردن مردگان هم نبودوتوان ورمقی هم برای این کارنمانده بودلاشه بسیاری ازمردگان درکوچه هاودرمیان راه هامانده وشغال هاوکفتارهاوبرخی سگ هاآن هاراپاره پوره ونیم خورده کرده بودند.باکم شدن شعله های آتش بیماری وآهسته آهسته خاموش شدن آن هنگامی که مردم اندک اندک توانستندبرخیزندوکمرراست کنندپی بردندکه نزدیک به نیمی ازآن هادرکام مرگ فرورفته اند.

سعدآباددوست داشتنی من

سلام ای خاک توبرترزگوهر      سلام ای نام توچون تاج برسر

سلام برشهرزیبای منور          سلام برسعدآبادمطهر

همیشه بهرمن توافتخاری        ز بس دردامنت فرزانه داری

یکی استادشیدای شهیرت        ویاچون مهدوی دردانه داری

بگویم هم زشیران شهیدت       کزایشان هم نشان برسینه داری

زتوز وتوج وزیراه گویم         که تاریخی کهن پیشینه داری

زمستان فصل سرماخودبهاری    همه خاک  تو سبز وخودنگاری

مصفا کرده شاهپورباغ وبستان  برویش گوپلی افسانه داری

کندبس افتخاراحمدزنامت       زنام توست نامش یادگاری

ترانه سرا«احمدپرویزی»       مهرماه 94

سال قحط وسفیدودرمنطقه سعدآباد

این پیشامددرسال 1310شمسی رخ دادویکی دوسال یک چکه باران هم نباریدوکوه ودشت وبیابان همه خشک ولخت وبرهوت شدندوازهمین روی آن سال قحط سفیدونامیده شددرآن سال بسیاری ازچهارپایان ودام های مردم ازگرسنگی مردندوخوراکی ونان وگندم به گونه ای کم ونایاب شدندکه بسیاری ازمردم چندشبانه روزی پی درپی رادرنبودخوراکی وباگرسنگی سپری می کردندوبویژه خانواده های نداربسیاربیشترزیرفشاربودندوباگرفتاری ها دست وپنجه نرم می کردند.بسیاری ازمردم به خوردن گیاهان هرزی که درباغ ها ونخلستان هاروییده بودندروی آورده وکسانی بودندکه باجنبیدن

هرچیزی جلوی بادکه به نان می مانددسته دسته بدنبال آن می دویدندوبه امیداینکه تکه نانی باشددراین هنگام نه دست مردم بینوابه جایی بندبودونه امیدی ونه فریادرسی بود.دراین زمان دولتی هم درکارنبودوتازه آن هاهم دراندیشه آن بودندومردم رابرای آن می خواستندکه چیزی ازآن هابگیرندوسودی برایشان داشته باشند.چون درآن یکی دوسال باران نباریده بودگردوخاک وآلودگی فراوانی نیزبراه افتاده وبرخی ازبیماری هانیزمنتشرشدندودراین میان بیماری واگیرومرگبارآبله همه گیرشدووروزانه شماربسیاری اززن ومردوپیروجوان وکودک رابه کام مرگ می فرستاد.آنان که دچاراین بیماری شدندوازمرگ نجات یافتندتاهمیشه نشان ماندگارآن رابه همراه وبرروی پوست تن وچهره خودداشتند

مابقی عکس هادرادامه مطلب می باشد

باقی عکس هارادرادامه مطلب ببینید********